Picture-time!

Ziehier, voor de niet-facebookers onder jullie: dan toch enkele foto’s .

Den terugslag

En daar was hij dan: den terugslag! En wa voor ene, amai :d. Hoe kon het ook anders, er totaal niet bij stilstaan dat ik eigenlijk al de afgelopen 2 maanden (danku StaP-, DKO- en zorgstage!) zwaar in mijn reserves aant tasten was. Niet nadenken en gewoon genieten , dat was het doel van vorige week. Wat ons vlotjes tot het doel van deze week bracht: ziek zijn en zoveel mogelijk rusten :d. Vandaar zijn mijn avonturen deze week ook heel wat minderomvattend. Maar niet getreurd, want toch heb ik weer genoeg te vertellen (tot jolijt van de trage lezer onder u die reeds afhaakt bij het zien van de hoeveelheid tekst die ik heb geproduceerd)!
Na 3 dagen in isolatie te verkeren en enkel buiten te komen om zo nu en dan een nieuwe voedselvoorraad in te slaan (jaja, misschien was ik stiekem een beetje in winterslaap…) had ik er ook dik genoeg van en besloot ik terug naar school te gaan. Wel kon ik gelukkig met alle leerkrachten afspreken dat ik de rest van de week enkel zou observeren, zodat mijn stem toch terug kon herstellen (want die was nog aant feesten). Daar heb ik ondertussen ook weer schoon genoeg van, dus jochei jochei: Het is vrijdag!. Wel heb ik deze week de verborgen piano’s in de school ontdekt, volgde ik meer dan 1 ‘Arts’ les (waarin ik uiteraard mee moest tekenen :d, met Sexual Healing van Marvin Gaye en andere schefkes op de achtergrond) en maakte ik de allersaaiste les Engels mee uit de hele geschiedenis. Ja, u leest het goed: uit de hele geschiedenis! Zo ging ik op donderdag een les Engels bijwonen bij een kerel die normaal fysica geeft, maar voor de gelegenheid Martha (mijn minst getalenteerde mentor Engels) zou vervangen. Het resultaat was:
- leraar deelt werkbundels uit
- leraar zegt: maak oefening 67, 68, 69 en 70 in stilte
- de leerlingen doen dit
- Silke verveelt zich dood.
Tot dusver de les… Grappig was wel dat ik toevallig samen lunchte met die leerkracht en hij zich onmiddellijk begon te verontschuldigen :d, want het was toch wel een heel saaie les geweest en ik had er wsl niet veel aan gehad. Soit ja, het feit dat hij dat al inzag is dan toch al iets :d.

Ondertussen is het hier heel wat minder koud, we komen nu gemiddeld aan +2° overdag , wat betekent dat de sneeuw beetje bij beetje begint te smelten, het hier dus geen ijspiste meer is en ik niet meer (zo vaak) op mijn bakkes ga :d, driewerf hoera!

Vandaag vond ik ook de tijd (en ruimte!) om de pianobegeleiding van de nummers die ik volgende week aan mijn klassen wil aanleren in te oefenen. Blijkbaar staat er dus ook een piano in het wiskundelokaal. Daar woont zo ook de wiskundeleraar, een gedreven kerel uit Mauritius die zot is van muziek, maar zelf niks kan spelen. Hij is ook werkelijk blijven luisteren naar mijn gesukkel om dan af te sluiten met de woorden: “Are you stopping already? You’re a real professional, I can hear cause I go to the concerts a lot.” Hij ging dus ook compleet uit zijn dak toen ik voor hem een beetje Bach speelde :d (hij kickt op klassieke muziek) en bedankte me voor het geweldige laatste uur :d. Ale, mijn goede daad voor vandaag zat er ook weer op :d.

Later dreigde mijn lompheid iet wat in de vergeetput verzeild te raken en besliste daar iets aan te doen! Deze actie uitte zich in het feit dat ik plots mijn lampje (de enige lichtbron in mijn kamer en niet eens het mijne) op de grond gooide, niet opzettelijk weliswaar. Toen bleek dat niet alleen de glazen lampenkap, maar ook de gloeilamp kapot was, besloot ik aan te kloppen bij mijn Roemeense flatgenote met de vraag of zij toevallig nog een andere had. In al mijn verwarring en verbijstering was ik dan ook zo slim om mijn deur toe te doen. Op zich niet zo’n probleem, zou je denken, ware het niet dat iemand ooit beslist heeft om op alle deuren in Finland een automatisch slot te zetten, de rotzak! Mijn sleutels lagen binnen, ik was buiten = toch een probleem?
Aldus belde Andrea (de Roemeense flatgenote) de kerel die dat dan moet komen oplossen (aja, want mijn gsm lag ook in mijn kamer). Na een gezellige babbel met Andrea, die mij zeer goed opving in haar kamer, kwam de slotenkerel dus aanbellen. Zuchtend maakte hij in 2 seconden mijn deur open, met een reservesleutel, en presenteerde mij de rekening van €27. Eigenlijk kan je hem ook niets verwijten, wat een rotjob moet die hebben? Dag en nacht rondrijden om deuren open te doen van mensen die zo stom zijn om ze “niet met opzet” toe te doen. Soit ja, mijn deur terug open, met een nieuwe lamp (geleend van Andrea die mij dat spontaan aanbood ) en een mooie moraal: slotenkerel zijn suckt :d.
Morgen start ik een petitie tegen deuren die vanzelf op slot gaan.

Einde

De fin: een asociaal wezen. Of toch niet helemaal?

Finnen zijn echt gek. Compleet gek in hunne kop :d. Vrijdagavond was daar het bewijs wel van . Op ons gemak zaten we op een betaalbaar en zonder verplichte vestiaire-café toen er plots een Fin een danske placeerde :d. Niet zomaar een danske, maar wel best creepy met bijbehorend zakje waar hij mee rondzwierde elke keer ik keek. Daarna besloot hij ook dag te komen zeggen en zei dat ik hem maar mijn telefoonnummer moest geven zodat ik hem kon bellen voor als ik een kindje kreeg en een feest wou geven :d. Verder hadden we nog een zeer boeiend gesprek met hem dat een beetje als volgt liep: “Where are you from?”
“From Belgium”
“Belgium, nice country! Pedophiles!” “When you go back you should write about Finland and about drugs addicts like me!” “If you want drugs, you shouldn’t go to people on the street. Get familiar with them.”
Ja, na deze wijze woorden waar we niet veel, maar dan toch een zeer vrolijke herinnering met buikkrampen van het lachen zouden aan over houden, trokken we elders heen. Rinus had gratis toegangskaarten gekregen van een sociale Fin (jaja, ze bestaan!) voor een of andere club. We nestelden ons in de zetel tov 2 Finse meisjes.
Toen Rinus drankjes was gaan halen (Wout was terug naar de hostel) kwam er al vrij snel een Fin naast mij zitten. Vreemd genoeg bleek zijn Nederlands beter dan zijn Engels, dus vond ons gesprek dan ook in het Vlaams plaats :d. Na een tijdje onderbrak het meisje tegenover me om er zeker van te zijn dat ik wel wist waar hij op uit was. Ik zei haar dat ik dat zeker door had, maar gewoon zijn gezicht wou zien als mijn mannelijke compagnon terugkwam :d. De Fin werd echter achterdochtig en vroeg hen wat ze me gezegd had. Hierop begon zij hem uit te schelden voor het vuil van de straat en zei hem dat hij mij gerust moest laten :d. Toch ging hij terug naast mij zitten, maar wist niet meer wat zeggen :d Het finse meisje begon dus nog wat meer tegen hem te schreeuwen. Verder vertelde ze me dat als kerels me lastig vielen, ik ze gewoon moest slaan en dat ze niet zouden terugslaan. Maar als ze toch zouden terugslaan, ik maar een buitenwipper moest halen en die dan met die kerel zou gaan vechten en ik er geen last meer van zou hebben :d. We wisselden telefoonnummers uit en zouden nog eens samen gaan feesten :d.
Gisteren trokken we naar het Kiasma (een van de musea voor moderne kunst in Helsinki) en bezochten het theatermuseum. Het eerste was nogmaals het bewijs dat er vreemde dingen zich afspelen in het hoofd van vele finnen :d. Een beetje een combinatie tussen SMAK en Man bijt hond. Het tweede was geniaal! Doordat het international day of theatre for children was (of zoiets) mochten we gratis binnen. Het museum beschikte ook over een hele verkleedruimte en een podium, waar je mocht doen wat je wou! Dit resulteerde in ons compleet uitleven de komende 4 uur en ontzettend slecht improvisatietheater brengen:d (er zijn videobeelden, jawel :d). Toch kwam de museummevrouw ons vragen of we professioneel waren :d. Tot zover het geweldige weekend.

zatte Finnen, sleekindjes en meer sneeuw!

Yes, yes, yes! Na een lange telefoon naar de costumer service en de technical support, die uiteindelijk zeiden dat ze mijn internet-problemen niet direct konden oplossen tenzij ik een bezoekje van hen betaalde van €99, begon ik zelf maar wat te knoeien! Zo heb ik o.a. een netwerkbrug aangemaakt. Niet dat ik ook maar enig idee heb wat dat is, maar kom, het werkt! In your face, technical support!
Dit betekent dat ik nu in alle rust kan verder vertellen . Na mijn geweldige treinvergissing (so unlike me, ahum ahum) beloofde het dus een korte nacht te worden in de hostel, daar ik de volgende ochtend al om 8u30 op school moest zijn in Vantaa, en eerst nog langs mijn appartement moest, waar al mijn schoolgerief nog lag. Gelukkig heb ik ondertussen het Finse spoorwegennet ontdekt, wat het heeeeeeel wat makkelijker maakt om hier ergens te geraken! Na 3 uur slaap vertrok ik dus naar Koikuvulä, waar mijn appartement is. Uiteraard was ik weer te laat op school (surprise, surprise!). Niet dat die mensen zich dat aantrekken: wanneer ik Sini belde om haar te verwittigen, zei ze: “It’s OK, you can come whenever you like.” . Toch een gek volkje hier .
Die avond vond de musical spring show plaats op mijn school, waar ik als toekomstige muzieklerares uiteraard naartoe moest. Er deden heel wat leerlingen aan mee, van 1st up to 9th graders, wat leuk was om te zien. Vreemd genoeg spotte ik enkele 6-jarigen met hakken, maar gelukkig waren er gratis koekjes, cakejes en muffins om mijn verwarde hoofd weer tot rust te brengen .
Daarna trok ik weer naar Helsinki om Saint-Patrick’s Day te vieren met Rinus en Wout. Hiervoor gingen we naar Molly Malone’s, een Ierse Pub in de stad. Na wat doedelzakgejengel en genoeg Ieren te hebben gezien met hun zalige hoeden (die jammer genoeg op waren, waardoor wij er geen meer konden krijgen) werd het tijd om een danske te placeren. Het werd dik feest en een test om de gereserveerde Finnen wat losser te krijgen :d. Rinus had zwaar touche bij een madam die daar eigenlijk al met een andere vent was, wat leidde tot een bijzondere situatie, nl: de vent die zeer ostentatief zijn arm over zijn madam legt en kwaad kijkt naar Rinus :d, waarop de madam gewoon weggaat van haar vent en terug bij ons komt dansen :d. Jolijt, jolijt :d, zeker en vast :d.
Die avond besloot ik eens op tijd terug te keren, zodat ik wat meer kon slapen. Op de trein zaten heel wat zatte Finnen die nog voor een laatste brok entertainment zorgden toen Rinus en Wout me kwamen uitzwaaien aan het raam (en ook werkelijk 5 minuten lang bleven zwaaien, met camera op de reacties gericht :d). Zo was er een Fins meisje met vreselijk vieze rooddoorlopen ogen die een beetje gek werd. Ze vertelde me dat ze supergraag seks met hen wou en begon dat dan ook naar hen te schreeuwen. Vervolgens vroeg ze aan mij of ze haar wel konden horen (niet dus), waarop ik zei van niet, maar dat ik het hen wel zou laten weten :d. Ze besloot met te zeggen: “I think I will really miss them, you know, cause they look so good!” Dat was dan ook weer genoeg om mezelf en de Canadees met een afkeer voor dronken Finnen en sneeuw naast me voor een hele tijd in lachen te doen uitbarsten.
Tegenover me bevonden zich 2 Finse meisjes, Siiri en Kika, waarmee ik een gesprek begon. Toen ze moesten afstappen gaf Siiri me haar telefoonnummer met de boodschap dat we zeker eens zouden gaan shoppen. Hoezo, alle Finnen zijn asociaal?

 Na deze bewogen avond en een paar uurtjes meer slaap geraakte ik de volgende ochtend ook voor het eerst op tijd op school! (wonder boven wonder :d). Halverwege het tweede lesuur kwam Sini me uit een observatie halen, ze vond het belangrijker dat ik de basketballmatch zou zien die bezig was :d, aangezien dat niet vaak gebeurde op hun school. Uiteraard wel boeiender dan Engelse grammatica, dus ik was blij . Tegen het einde van mijn schooldag voelde ik me ontzettend moe en niet zo goed. Ik besloot die avond maar eens vroeg in mijn bed te kruipen en thuis te blijven. Tegen 19u30 was ik kapot en ging ik slapen.

Ondanks de vele uren slaap voel ik me vandaag eigenlijk nog wat slechter. Mijn stem is ook goe zoek. Nicky gaf me iets Fins dat zou moeten helpen, we zien wel .
Vandaag ben ik ook gaan klagen bij HOAS om te vragen hoe het kan dat er geen meubels in mijn appartement staan. De reactie was: “because you didn’t apply as an exchange student”. OK, das waar, maar je zou toch denken dat ze ervan uit gaan dat je in dezelfde situatie zit als je duidelijk aangeeft dat je hier praktijk komt uitvoeren voor je studies, hier maar een maand blijft en uit België komt… Ja, niet dus! Bovendien kan ik mijn contract ook niet vroeger stopzetten, wat jammer is, want vandaag gaf Noel (een van mijn mentoren Engels) aan dat ik eventueel bij hem kon logeren als het goed was voor Harry (ik vermoed dat dat zijn liefje is). Zalige typering door Noel van finnen trouwens: “I’ll have to ask Harry first, cause he’s not really a people’s person, he’s really Finnish.” Voilà, mooi aangegeven :d.

Iedereen die hier naar school gaat, lijkt er ook graag te zitten! In de muziekles zag ik vandaag een klas 2nd graders, die de tekst van een lied over hun school mochten aanpassen. Het lied heet “Our school is the best”. Om je een idee te geven, hier een treffend voorbeeld van de aanpassingen die ze deden:
” We’d like the school as our home”. Ja, dat menen ze dan ook werkelijk! Maar het is hier wel gek , ze krijgen hier nooit straf, worden op een zeer kalme manier terechtgewezen wanneer ze iets fout doen en worden beloond voor goed gedrag. Alle leerkrachten, assistentes en zelfs de directrice en onderdirectrice worden met hun voornaam aangesproken! Veel meer mijn stijl dus .

Verder enkele leuke weetjes:
- op school lopen de meeste kinderen op hun sokken. Als ze dat niet willen nemen ze een tweede paar schoenen mee om aan te doen op school :d. Dat is hier doodnormaal.
- Buggy’s zijn niet altijd handig door de vele sneeuw, waardoor vele ouders hun kindje op een soort sleetje zetten en dat dan voortrekken :d Heel grappig om te zien. Ik hoop er snel een foto van te kunne maken (als ik iemand’s fototoestel kan bemachtigen).
Zo, das ook weer genoeg om te lezen , hope you enjoy!

Terrible Tuesday

eindelijk! tijd om tot bij een schoolcomputer te geraken, een login en een sleutel om in het computerlokaal te geraken , hoe handig .

Ik zal verder gaan waar we geëindigd zijn: over naar dinsdag! De heuse verhuisdag, wanneer ik eindelijk in mijn appartement kon. Eerst moest ik uiteraard weer naar school, waar ik – naar goede gewoonte – weer te laat aankwam doordat ik de bussen niet begrijp . Die dag mocht ik een koorles meemaken, van 1st – 3rd grade. Hoe zalig! Een hoop Finse kindjes die “You are my sunshine” zingen, ik was gelukkig . Na weer heel veel gezever om tot aan het HOAS-bureau te geraken, kon ik eindelijk mijn sleutel krijgen en huurcontract tekenen. Groot was mijn vreugde! Jammer genoeg niet voor lang, want toen ik daar toekwam, bleek het werkelijk enkel om een kamer en een kast te gaan. Dat betekent dus: geen licht, geen bed, geen gordijnen. Nogal teleurgesteld, maar met al duzend noodoplossingen in mijn hoofd belde ik naar Nicky, de Belgische schoolassistente op mijn school hier, met de simpele vraag waar ik een matras kon kopen. Totaal ontzet over mijn verhaal besloot ze dat ik dat maar niet moest doen ( het zou toch niet zo handig zijn op de bus\trein), maar dat zij mij wel een matras zou komen brengen! Die avond kwam ze dus speciaal met haar man en zoontje van 60 km verder om mij een matras, een kussen, slaapzak en een nachtlampje te brengen!

Daarna had ik nog afgesproken met Rinus en Wout, de 2 belgen, om toch nog iets leuks te doen op deze vreselijke dag. We gingen naar Storyville, een vrij bekende jazzclub in Helsinki, waar het toevallig rockabilly-avond was . Dik feest dus en het werd een zeer gezellige avond, compleet met een wel zeer dronken Duitser die oh zo graag met ons wou dansen (ja, er zijn videobeelden van !). De klok sloeg 2uur, tijd om me te haasten naar het station voor mijn laatste trein (dacht ik). Ja niet dus, ik had me vergist van dag (Finse zever ), wat betekende dat mijn laatste trein eigenlijk al om 1.36 was vertrokken..
Gelukkig hadden Rinus en Wout me vergezeld naar het station en namen ze me dan maar mee terug naar de jeugdherberg. Ze smokkelden me hun kamer binnen, zodat ik niet hoefde te betalen, en haalden dekens, kussens en slaapzak voor me . De andere kerels die daar sliepen hebben zelfs nooit gemerkt dat ik daar was , gelukkig sliepen ze vast.

To be continued wanneer ik nog eens tijd\internet heb . Moi moi!

Hello world!

Wie zei ooit dat het de moeite niet zou zijn om voor 4 weken een blog op te richten :d! Hierzie, ik ben hier nog maar 2 dagen en het is al dik feest :d.

Zaterdagavond kwam ik toe, na een hele dag luchthavens doen, een schaar minder (blijkbaar mogen die niet langer zijn dan 6cm in je handbagage) en 2 keer volledig gefouilleerd te zijn geweest (mijn schoenen piepen en dat wekt blijkbaar onrust…). Mijn hostel bleek moeilijker te vinden dan gedacht, en bevindt zich achter een heuvel vol sneeuw en ijs (lees: ik die menige keren op de grond belandt met valies :d).
Toen ik hier dan was maakte ik al snel kennis met een Japans meisje, Miori, dat ook in mijn dorm sliep. Wat later kregen we gezelschap van een Finse vrouw die praktisch geen Engels sprak, wat zorgde voor een hilarische – maar ook gezellige – babbel. Lang leve de vertaalwoordenboekjes :d.
De volgende ochtend vroeg Miori me of ik zin had om haar te vergezellen naar Suomellina, een eiland ten zouden van Helsinki. Aldus vertrokken we . De ferry die ons van the marketplace naar het eiland moest brengen leek na enkele meters al vast te zetten, maar niets was minder waar. Hij vaarde gewoon door het ijs verder, best leuk om te zien .
Suomellina bleek een heel rustig eiland boemvol sneeuw. We hebben voornamelijk rondgewandeld, met tijd en stond een stopke gemaakt in een café, maar vooral: ons rot geamuseerd in de sneeuw :d. Zo was er een speeltuin die volledig was ondergesneeuwd (sneeuw tot net onder de schommels). Uiteraard hadden we maar 1 keuze: los gehen in de sneeuwspeeltuin :d!! Foto’s verschijnen binnekort op facebook !
In het laatste cafeetje dat we daar deden troffen we een meisje aan dat alleen op stap was, haar naam was Laura. Ze bleek uit Nederland te komen en in Gent te studeren. Ze was nu op vakantie in Finland en zat op erasmus in Noorwegen. Toen waren we dus met drie . Bevroren van op het eiland rond te toeren besloten we op zoek te gaan naar een sauna! Jammer genoeg bleken ze allemaal gesloten te zijn… Dus de alternatieve keuze was snel gemaakt: tijd om een volgend café binnen te lopen :d. Gelukkig hadden ze er Belgisch bier, en was onze dag weer gemaakt. Miori had geen keuze en werd verplicht tot het proberen van Belgisch bier :d.

Het einde van de dag naderde, dus vergezelden we Laura naar het station om afscheid te nemen. Miori en ik gingen nog door naar de hostel waar zij die avond zou verblijven (met sauna!), ik ging terug naar de mijne. Eens in de hostel besloot ik mijn laptop boven te halen in de cafetaria, wat leidde tot de kennismaking met 2 belgen die hier ook logeren. Al snel kreeg ik een pintje van hen – het ijs was gebroken .

Deze ochtend moest ik al vroeg op om voor het eerst naar mijn school te geraken in Vantaa. Wat een vreselijke belevenis. Probeer maar is over te stappen op je tweede bus onderweg naar ergens wanneer je de streek totaal niet ken en de buschauffeur absoluut geen Engels spreekt. Op elke bus bleek uiteindelijk wel een of andere Fin te zitten die wel vlot Engels sprak en mijn vele vragen in het Fins kon vertalen. Zo geraakte ik mooi op tijd op mijn tweede bus op weg naar de school. Helaas pindakaas, toen bleek dat je op deze ene bus eens niet met Visa kon betalen (zoals het overal anders in Finland wel kan) en ik geen geld meer bij had. Eer ik doorhad dat de Fin mij de volgende halte uit zijn bus wou waren we ook al weer een aantal jaar verder. Vreemd genoeg liep het in dit verlaten plaatsje vol wandelaars en kon ik de weg vragen, ik bleek niet zo ver meer af te zijn. Plots hoorde ik enkele kinderen Engels spreken en besloot hen dan te volgen. Onderweg ging ik nog eens goed op mijn bakkes en kwam uiteindelijk uit aan de school (maar 20 minuten te laat).
De school zelf was heel interessant en de leerkrachten ontzettend vriendelijk!! De schoolassistente bleek ook een belg te zijn en gaf me al snel haar telefoonnummer met de boodschap haar zeker direct te bellen als ik hulp nodig had. “Want ik weet hoe Finnen kunnen zijn :d”.
Verder keek ik mijn ogen uit in de muziekles! Duzend instrumenten voor handen! In de les die ik observeerde leerden de leerlingen gitaar spelen. De bezetting: elke leerling een gitaar, op 2 na: 1 op contrabas en 1 op viool. Ze leerden “You are my sunshine” spelen :d. Zeer gezellig en de muzieklerares leek boordenvol talent te zitten, tot ze begon te zingen. Vals kan jet niet echt noemen, ik zou eerder gaan voor “het meest affreuze stemgeluid ooit?”, wat wel jamme ris voor een muzieklerares :d.

Na mijn observatie- en tourdag doorheen de school trok ik er met Amy (de Amerikaanse die ook stage doet op de school) op uit om op zoek te gaan naar het HOAS-bureau waar ik mijn sleutels moest ophalen. Opnieuw veel gezever met buschauffeurs die geen Engels kunnen, zeggen dat we aan de ‘Orthodoksi Kirkki (= Fins)’ waren terwijl dat niet zo bleek te zijn en nog meer van dat, waardoor het bureau al toe was tegen dat we daar aankwamen… Morgen dus nog eens naar daar, maar dan hopelijk met wat minder verloren lopen.

Terug in Helsinki besloot Amy naar haar hotel te gaan en ging ik naar het Forum (shoppingcenter) op zoek naar een kapper, nadat mijn froe een onaanvaardbare lengte had aangenomen. De kapsalons bleken echter vreselijk duur. Toen ik buitenkwam  uit mijn laatste poging (€63) en het net wou opgeven, werd ik echter aangesproken door een kerel: “Are you looking for a hairdresser?”. Toegegeven, hij was nogal creepy om mij zo van straat te plukken en mee te nemen naar zijn kapsalonnetje dat eigenlijk al gesloten was, maar kom, tenslotte was hij een betaalbare kapper. Enkele meters verder bleek hij idd een kapsalon te hebben Hij bleef creepy, daar hij ondertussen zich meer en meer begon op te dringen om mij door te stad te leiden en me vroeg of ik hem wou vergezellen bij het eten:d. Ik sloeg vriendelijk af, verzekerde hem dat ik hem zou bellen toen hij mij zijn kaartje gaf en me praktisch smeekte met hem weg te gaan (wat ik dus zkeer niet zou doen) en we waren alletwee gelukkig :d.
Morgen weer een dag van Helsinki naar Vantaa en nog wat heen en weer! ik kijk al uit naar de busrit, driewerf jeej!